1. O’Connor P. Multiple Sclerosis. The facts you need. Fifth edition. 2014. ISBN 978-1-926803-09-8.
بیماری ام اس با کمک پزشک خانواده و اغلب توسط متخصص مغز و اعصاب تشخیص
داده می شود.
با وجود روش های تشخیصی متنوع، مهمترین اطلاعات از بررسی سابقه پزشکی شما و انجام آزمایشهای نورولوژی به دست خواهد آمد. از آنجایی که ام اس در بخشی از بدن به وجود
می آید که دسترسی به آن دشوار است – مغز و نخاع – هرگونه شواهدی مبنی بر وجود آن، لزوما غیر مستقیم خواهد بود.
از آنجایی که آسیب ناشی از بیماری ام اس در افراد مختلف در نقاط متفاوتی از سیستم عصبی مرکزی رخ میدهد، تشخیص این بیماری پیچیده و سخت میگردد. معمولا تشخیص بیماری تنها با انجام یک آزمایش، دشوار است.
غالبا افراد بیشتر بر تست های تشخیصی تکیه می کنند تا قضاوت پزشک، اما در واقعیت تشخیص ام اس به قضاوت و تشخیص پزشک معالج بستگی دارد.
همانند یک قاضی که در دادگاه با بررسی شواهد مختلف، حکم نهایی را صادر می کند، پزشک معالج – معمولا نورولوژیست – باید همه شواهد را در نظر بگیرد تا بتواند بیماری را تشخیص دهد.
نورولوژیست ها در خصوص درمان بیماری های عصبی آموزش دیده و در زمینه تشخیص و درمان بیماری های مغز، نخاع، و سیستم عصبی محیطی فعالیت می کنند.
بر اساس مجموعه قوانینی که اخیرا بازبینی شده و به عنوان McDonald Criteria شناخته می شود، تشخیص "ام اس"، "احتمالا ام اس" و "عدم وجود ام اس" مبتنی بر
نتایج MRI و تعداد حملات، و آزمایشات پتانسیل برانگیختگی و بررسی مایع نخاعی
می باشد.[ 1 ]
1. O’Connor P. Multiple Sclerosis. The facts you need. Fifth edition. 2014. ISBN 978-1-926803-09-8.